Oszustwo będzie tak olbrzymie, tak obszerne, że ujdzie ludzkiej uwadze, ci, którzy je dostrzegą, będą uważani za szaleńców. Utworzymy oddzielne fronty, aby zapobiec rozpoznaniu połączeń z nami. Będziemy się zachowywać tak, jakbyśmy nie mieli z tym nic wspólnego, aby kontynuować to oszustwo. Celem będzie stawianie małych kroków w czasie, przed uchroni to nas przed podejrzeniami. To także zabezpieczy nas przed zauważaniem zachodzących zmian.

„Jeśli nie chcecie Nakby, nieuniknionej eksterminacji, poddajcie się” – w lipcu 1948 r. takimi ulotkami po arabsku armia izraelska zasypała Al-Tirę pod Hajfą, miejscowość, która opierała się okupacji. Słowo „nakba” („katastrofa”), które dla Palestyńczyków od dziesięcioleci oznacza utratę kraju i wygnanie, było więc pierwszy raz użyte przez Izraelczyków, zanim stało się rodzajem skrótu palestyńskiego losu, upamiętnianym każdego 15 maja. Dla Palestyńczyków zresztą Nakba się nie skończyła, trwa nieprzerwanie tak samo, jak ich bezsilny protest.

ABSTRACT