Litaníae Sancti Ioseph
Kýrie, eléison. Chríste, eléison. Kýrie, eléison.
Chríste, áudi nos. Chríste, exáudi nos.
Páter de caélis, Déus, miserére nóbis.
Fíli, Redémptor múndi, Déus, miserére nóbis.
Spíritus Sáncte, Déus, miserére nóbis.
Sáncta Trínitas, únus Déus, miserére nóbis.
Św. Józef jest obok Najświętszej Panny i Bogarodzicy Maryi najbardziej rodzimym i najpowszechniej czczonym Świętym; był bowiem Oblubieńcem Maryi i Żywicielem Chrystusa Pana. W tych obu powołaniach i tytułach zawiera się jego cała chwała.
Jak inni Święci w Nowym Zakonie, tak osobliwie św. Józef obierany był w chrześcijaństwie dość często Patronem; jest on patronem stanu rękodzielniczego, umierających, rodziny chrześcijańskiej i Kościoła św. Dla swego wybranego stanowiska i uprzywilejowanego stosunku do Najświętszej Rodziny uchodzi on za wzór i obrońcę rodziny chrześcijańskiej, jako też za Patrona Kościoła św. tj. wielkiej rodziny Bożej zjednoczonego na ziemi chrześcijaństwa. Od dziatwy odbiera on cześć jako żywiciel i opiekun Boskiego Dzieciątka, dla młodzieży jest wzorem dla swej czystości i dziewiczości, dla małżonków ozdobą i przykładem pożycia małżeńskiego. Jako opiekuna i patrona sierót przedstawiają go z Dzieciątkiem Jezus na rękach otoczonego dziatwą, zwracającą ku niemu z ufnością swe oblicza. W skromnym rzemieślniku św. Józefie, niepozornym wobec świata, ale tak wielce uzacnionym wobec Boga, czuje się stan rękodzielniczy wywyższonym i uszlachetnionym. Stąd poszło, że rozliczne zawody pracownicze zdają się ze sobą współubiegać, by oddać się w opiekę tego św. Patrona i wyjednać sobie jego potężne orędownictwo u Boga.
Deklaracja doktrynalna „Fiducia supplicans” stawia przed kapłanami nową treść duszpasterską, która nie jest zgodna z doktryną opartą na Piśmie Świętym i Tradycji, ale jest z nią diametralnie sprzeczna. Pismo Święte głosi zbawczą pokutę, czyli zerwanie z grzechem, podczas gdy deklaracja głosi antypokutę związaną z błogosławieństwem grzechu i utwierdzeniem w nim. To jest droga do zagłady. Teraz ksiądz, który kierując się Pismem, Tradycją i swoim sumieniem odmawia błogosławienia par homoseksualnych, musi się już spodziewać surowych sankcji, w tym zakazu posługi kapłańskiej. Bergoglio w swoim promowaniu transformacji Kościoła w antykościół szatana jest radykalny.
Czy Jezus wzywa do zdobywania królestwa Bożego przemocą? Czy radzi wtrącić w morze z kamieniem młyńskim u szyi tego, kto jest zgorszeniem dla wiary maluczkich? Czy domaga się od swoich uczniów tak wyłącznego oddania Mu się, że powinni nienawidzić własnych rodziców?
Takie wnioski można by wysnuć przy powierzchownej lekturze niektórych zdań Mistrza z Nazaretu przytoczonych przez ewangelistów. Kardynał Ginafranco Ravasi na kartach tej książki zaprasza nas, aby zmierzyć się z owymi strefami mroku, ukrytymi w zakamarkach czterech Ewangelii, proponując nam analizę 140 problematycznych passusów. Chodzi nie tylko o stwierdzenia budzące kontrowersje natury teologicznej czy etycznej, ale również o nieścisłości historyczne.
Tłem sceny są północne brzegi Jeziora Tyberiadzkiego. Znajdowała się tam ważna osada o nazwie Kafarnaum, po hebrajsku „Wioska pocieszenia” lub „Wioska Nahuma”, które to imię nosił również jeden z biblijnych proroków. Biegnącą tamtędy drogą podróżowało się do Syrii, był to przygraniczny szlak dla kupców. Właśnie dlatego w Kafarnaum znajdował się punkt celny, którym kierował urzędnik Mateusz‑Lewi, przyszły apostoł. W dzielnicach rybaków, nad skromnymi dachami domów – wśród których znajdował się również budynek należący do innego ucznia Chrystusa, Szymona‑Piotra, wydobyty na światło dzienne przez archeologów w ubiegłym stuleciu – widać było synagogę, zbudowaną dzięki zaangażowaniu przychylnego Żydom urzędnika rzymskiego (Łk 7,4‑5). Jezus, który dopiero co pojawił się na publicznym horyzoncie Galilei – północnego regionu Palestyny, fascynując swoją nauką i zdumiewającymi czynami, zaczyna przemawiać w tej synagodze. Jego wystąpienie jest czymś na tyle bulwersującym, że wywołuje wrogą reakcję nie tylko słuchającego Go tłumu, lecz nawet Jego pierwszych uczniów. Spróbujmy także i my podejść bliżej i uchwycić echo niektórych wypowiedzianych tam Jego zdań: „Jeśli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. (…) Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem”.
Bulla papieska dotycząca potępienia masonerii
KLEMENT BISKUP, Sługa Sług Bożych wszystkim wiernym Pozdrowienie i Błogosławieństwo Apostolskie.
Kodeks Synajski, rękopis Biblii chrześcijańskiej napisany w połowie IV wieku, zawiera najwcześniejszy kompletny egzemplarz chrześcijańskiego Nowego Testamentu. Tekst napisany odręcznie jest w języku greckim. Nowy Testament występuje w oryginalnym języku narodowym (koine), a Stary Testament w wersji zwanej Septuagintą, przyjętej przez pierwszych chrześcijan mówiących po grecku. W Kodeksie tekst zarówno Septuaginty, jak i Nowego Testamentu został opatrzony licznymi adnotacjami przez szereg wczesnych korektorów.Znaczenie Kodeksu Synajskiego dla rekonstrukcji oryginalnego tekstu Biblii chrześcijańskiej, historii Biblii i historii zachodniego księgarstwa jest ogromne.
Bardzo dobry numer 1 ZW (230). Styczeń-Luty 2024.
Warto kupić wersję papierową.
Red. Gazeta Warszawska
+
Sławomir WEŁNIŃSKI, Robert NELKE
Historia ruchu międzywyznaniowego
i jego przenikania do Kościoła katolickiego
Jak mówił jeden z ideologów tzw. rewolucji francuskiej, „chcąc wywołać rewolucję, rozpocznijcie od zmiany znaczenia stów".
Walka idei toczy się przede wszystkim w obrębie pojęć, ponieważ w przypadku skutecznego zawłaszczenia języka
i możliwości zmiany znaczenia powszechnie używanych terminów wszelkie możliwości ewentualnej polemiki stają się wyjątkowo ograniczone.
Doskonale wiedzieli o tym liberalni rewolucjoniści, tworząc nową definicję ekumenizmu.
