Dawno, dawno temu istniała odrażająca postać zwana „Reprobus” (jak w słowie „odrzucony”). Na prawosławnym Wschodzie jest on wspominany jako potwór, a jego ikona przedstawia go z głową psa. Na katolickim Zachodzie mówi się, że był olbrzymem; a wszyscy wiemy, że olbrzymy są tylko częściowo ludźmi, będąc produktem niedozwolonej aktywności seksualnej między aniołami o wątpliwej moralności a ludzkimi kobietami (Rdz 6, 4). Reprobus był tak odrażający, że stał się bliskim przyjacielem i towarzyszem samego diabła i służył mu, ponieważ uważał Szatana za najpotężniejszego króla na świecie. Rebrobus był żołnierzem, który czynił zło.

Pewnego dnia, podróżując z diabłem, natknął się na przydrożny krzyż. Ku jego zdumieniu, diabeł okazywał wyraźne oznaki niepokoju i strachu. Dla Reprobusa stało się jasne, że ktokolwiek symbolizuje ten krzyż, jest potężniejszy od diabła. Porzucił diabelską służbę i zaczął szukać tego, kto miał krzyż jako symbol.

Niedługo potem spotkał chrześcijan, ale jego trudności dopiero się zaczynały. Nie przejawiali oni żadnych oznak władzy świeckiej, jedynej, jaką znał. Byli prześladowani w wielu miejscach i wszędzie byli bardzo spokojni i pokorni, poświęcając się potrzebującym, bardziej gotowi do służenia niż dominowania, co było zupełnym przeciwieństwem jego własnego zachowania. Co więcej, miało to związek z krzyżem, który tak bardzo zatrwożył diabła. Usłyszał Ewangelię i to sprawiło, że zapragnął zostać chrześcijaninem.

Bizantyjski Katolicki Patriarchat – głos wołającego na pustyni – podkreśla: ekskomunika sześciu biskupów, ogłoszona przez apostatyczny Watykan, jest nieważna. Ekskomunikując biskupów za ich wierność Chrystusowi, ekskomunikowano samego Chrystusa. W rzeczywistości Fernandez i Leon Prevost ponownie ekskomunikowali się z Kościoła Chrystusowego. Przez brak skruchy i upór popełnili kolejny grzech przeciwko Duchowi Świętemu.

 Treść i charakter listu są gorszące.

 Skomlenie psa bitego kijem nigdy nie prowadzi do zaprzestania bicia przez oprawcę, a jedynie wywołuje w nim jeszcze większe sadystyczne upojenie.

   Tak samo jest z polskimi politykami czy szeroko pojętym głosem medialnym, którzy skomlą wobec sadystycznych żydów, przekonując, że nie są winni żydowskich krzywd, że nigdy nie zabili żadnego żyda, lecz w czasie np. okupacji karmili go, ukrywali na strychu i wynosili po nim kubeł z nieczystościami. Tak samo jest z rezunami ukraińskimi, którym w nieskończoność wylicza się darmowe dostawy sprzętu wojskowego, finansowanie luksusów na Riwierze oraz utrzymywanie ukraińskiej czerni w Polsce, a ta nie podpala polskich fabryk ani domów mieszkalnych – nie …nie... nigdy!

   Nawet hitlerowcy, stojący z kijem ociekającym polską krwią, mają usłyszeć polskie skomlenie i być przepraszani za swoją okupację w Polsce oraz ludobójstwo dokonane na Polakach, ponieważ – jak się twierdzi – nie zasłużyliśmy na taki los.

   Podobnie jest i tutaj. Ta niesmaczna pisanina jest grzechem i zaprzeczeniem nauk ewangelicznych. Nasza pomoc żydom w czasie okupacji była zbrodnią, nasza pomoc ukrainie jest zbrodnią, nasze milczenie, wobec tego co się dzieje w Kościele Świętym jest zbrodnią!

Nauki Ewangelii czy św. Tomasza z Akwinu nakazują upominać grzesznika, a nie utwierdzać go w błędach. Prevosta jednak nikt nie upomina, a on jednakże nie popełnia żadnych błędów; to, co robi, jest otwartą świadomą zbrodnią. 

Czcigodny i drogi Don Davide, pragnę wyrazić Tobie, Najdostojniejszym Biskupom – a zwłaszcza nowo konsekrowanym Braciom – i całemu Bractwu Kapłańskiemu moją duchową bliskość i pełne wsparcie w tej tak niespokojnej i dramatycznej godzinie.

Szczególnie cenię Twój List do Leona, poruszony głębokim duchem kapłańskim, który go przenika.

Komunikat Domu Generalnego po konsekracjach biskupich

W dniu 1 lipca 2026 r., w święto Najdroższej Krwi Pana Jezusa, w Seminarium św. Piusa X w Ecône w Szwajcarii, w obecności ks. Dawida Pagliaraniego, przełożonego generalnego Bractwa św. Piusa X, oraz w obecności licznego zgromadzenia księży, zakonników i wiernych, Jego Ekscelencja biskup Alfons de Galarreta, wspomagany przez Jego Ekscelencję biskupa Bernarda Fellaya, dokonał konsekracji biskupiej księży Paschalisa Schreibera, Michała Goldade’a, Michała Poinsineta de Sivry oraz Marka Hanappiera, którzy odtąd będą pełnić funkcję biskupów pomocniczych Bractwa św. Piusa X, bez jurysdykcji.