Kapłaństwo katolickie nie jest dziełem człowieka. Jest darem boskim ustanowionym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, powierzonym Kościołowi i strzeżonym przez wieki z wiernością i ofiarą. Kapłan, poprzez święcenia sakramentalne, jest upodobniony do Chrystusa w sposób wyjątkowy i niezastąpiony, działając in persona Christi Capitis, zwłaszcza w sprawowaniu Najświętszej Ofiary Mszy Świętej.

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X odpowiada na niedawne oświadczenie Stolicy Apostolskiej dotyczące ekskomuniki w przypadku konsekracji biskupich dokonanych 1 lipca.

Stolica Piotrowa i stanowiska władzy w Rzymie są zajmowane przez antychrystów, a zniszczenie Królestwa Naszego Pana dokonuje się szybko nawet w Jego Mistycznym Ciele tu na ziemi, zwłaszcza poprzez skażenie Mszy Świętej, która jest zarówno wspaniałym wyrazem triumfu Naszego Pana na Krzyżu,  Regnavit a Ligno Deus , jak i źródłem rozszerzania Jego Królestwa nad duszami i nad społeczeństwami.

Ewangelia (Mt 7, 6-11)

⁶Nie dajcie tego, co święte psom i nie rzucajcie swych pereł przed świnie,

by ich nie podeptały swoimi nogami i was, obróciwszy się, nie rozszarpały.

Biblia Pierwszego Kościoła

Septuaginta

Tłumaczenie: x. Remigiusz Popowski SDB

   Gorliwie miłujemy i szanujemy Ojca Świętego, nawet w sytuacji, kiedy od ponad pół wieku nie ma Go wśród nas. Z wielkim utęsknieniem wyglądamy Jego przyjścia jako Pasterza, Namiestnika Pana.

Prevost nie jest papieżem, bo nikt, kto złamał Pierwsze Przykazanie — uznając bogów żydowskich i islamskich, papieżem być nie może.

   Jest przykre i groźne to, że Bractwo tak lekkomyślnie szafuje Tytułem. Bractwo peroruje o konieczności strzeżenia się przed błędami Soboru, a samo zachowuje się dwuznacznie, a czym wprowadza zamieszanie wśród wiernych pragnących uformować szyki obozu prawowierności.

Red. Gazeta Warszawska

+

Ojcze Święty!

Od ponad pięćdziesięciu lat Bractwo św. Piusa X usiłuje przedstawić Stolicy Apostolskiej swój problem sumienia w obliczu błędów, które niszczą wiarę i moralność katolicką. Niestety, wszystkie podjęte rozmowy pozostały bez rezultatu, a wszystkie wyrażone troski nie spotkały się z żadną prawdziwie zadowalającą odpowiedzią.

Od ponad pięćdziesięciu lat jedynym rozwiązaniem, jakie Stolica Apostolska zdaje się rzeczywiście brać pod uwagę, są sankcje kanoniczne. Ku naszemu wielkiemu ubolewaniu, prawo kanoniczne wydaje się być używane nie po to, by umacniać w wierze, lecz by od niej oddalać.

   Nasze święte miejsca są obecnie rutynowo profanowane przez obecność obcych: protestantów, żydów, muzułmanów, wyznawców sekt oraz wszelkiego rodzaju dewiantów seksualnych, którzy dążą do tego, by swoje perwersje przedstawiać jako normę. Wszyscy oni, przekraczając próg naszych świętych miejsc, powinni być zabijani – dotyczy to również osób konsekrowanych, które zapraszają takich agresorów lub tolerują ich obecność.
   

   Jest to bezsporne i konieczne; doszliśmy do punktu, w którym nasze święte miejsca nie są już w żaden sposób chronione; nie tylko nie możemy już w spokoju odprawiać tam naszych obrzędów, ale jesteśmy tam nękani, a często nawet mordowani.

Naszą  pasywnością gorszymy maluczkich, a i wykazujemy brak miłosierdzia wobec naszych cichych.

Red. Gazeta Warszawska

+

KODEKS PRAWA KANONICZNEGO

KSIĘGA IV. FUNKCJA KOŚCIOŁA

• CZĘŚĆ III: MIEJSCA I CZASY ŚWIĘTE
  • TYTUŁ I: MIEJSCA ŚWIĘTE (Kan. 1205 - 1243)

  • ROZDZIAŁ I. KOŚCIOŁY
  • ROZDZIAŁ II. ORATORIA I KAPLICE PRYWATNE
  • ROZDZIAŁ III. SANKTUARIUM
  • ROZDZIAŁ IV. OŁTARZE
  • ROZDZIAŁ V. CMENTARZE
     

CZĘŚĆ III

ŚWIĘTE MIEJSCA I CZASY

TYTUŁ I:

MIEJSCA ŚWIĘTE (Kan. 1205-1243)

Kan. 1205 Miejscami świętymi są miejsca przeznaczone do kultu Bożego albo do pochówku wiernych przez poświęcenie lub poświęcenie, które w tym celu przewidują księgi liturgiczne.

Kan. 1206 Poświęcenie każdego miejsca należy do biskupa diecezjalnego oraz tych, którzy są z nim zrównani z mocy prawa; zadanie dokonania poświęcenia na swoim terytorium mogą oni powierzyć jakiemukolwiek biskupowi, a w wyjątkowych wypadkach prezbiterowi.

Kan. 1207 Miejsca święte błogosławi ordynariusz; poświęcenie kościołów jest jednak zastrzeżone dla biskupa diecezjalnego. Każdy z nich może ponadto delegować do tego celu innego kapłana.