The 85 canons of apostles

1. A Bishop must be ordained by two or three other Bishops.

(c. IV of 1st C.; c. III of 7th C.).

Interpretation.

The word Bishop primarily and properly is applied, in the divine and holy Scriptures, to God, who supervises and oversees all things in the universe [Note of Translator. — Here, as in many other similar cases, a word of explanation needs to be added in English for the benefit of readers unfamiliar with the etymology of words; I observe, therefore, that the corresponding Greek word signifies "overseer."], as Job bears witness, saying: "This is the portion of an impious man from the Lord, and the heritage appointed to him by the Overseer" i.e., by God (Job 20:29). And again: "Thine oversight (or supervision) hath preserved my spirit" (ibid. 10:12). It is also applied to our Lord Jesus Christ, as the premier of Apostles Peter says concerning Him: "For ye were like sheep going astray; but have now returned unto the Shepherd and Overseer of your souls" (I Pet. 2:25). But secondarily and by grace this noun is also applied to those who have been designated by God, just as God Himself says concerning Eleazar: "Overseer Eleazar, a son of Aaron the priest" (Num. 4:16). And to Ezekiel God said: "Son of man, I have made thee a watchman over the house of Israel" (Ezek. 3:17). And, in sum, the word Overseers, or Bishops, in the Old Testament refers to supervisors and watchmen of the internal and ecclesiastical administrations and affairs, just as is written concerning the aforenamed Eleazar that he had "The oversight (i.e., supervision) of all the tabernacle" (Num. 4:16), and concerning the high priest Jehoiada that he appointed overseers over the house of the Lord: "And the priest appointed overseers over the house of the Lord" (II Kings 11:18); as well as of the external and civil affairs and administrations as supervisors, just as is written: "And Moses was wroth with the overseers of the host, with the captains over a thousand, and with the captains over a hundred" (Num. 31:14).

Carlo Maria Viganò   5 kwietnia 2026 r.   2026 , Homilie Pierworodny z umarłych Arcybiskup Carlo Maria Viganò Pierworodny z umarłych I KRÓL ZIEMI Homilia na Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego   Wiemy, że Chrystus prawdziwie zmartwychwstał. Sekwencja Wielkanocna Ofiary Wielkanocne

Opublikowano 5 grudnia 2013 przez Patrick

Zdradzona przysięga przeciwko modernizmowi

przez Johna Vennariego

1 września 2010 r. przypada setna rocznica promulgacji Przysięgi Antymodernistycznej przez papieża św. Piusa X.

Ksiądz prałat Joseph Clifford Fenton, wybitny amerykański teolog, nazwał Przysięgę Antymodernistyczną „najważniejszym i najbardziej wpływowym dokumentem wydanym przez Stolicę Apostolską w XX wieku. Jest to wspaniałe oświadczenie prawdy katolickiej w obliczu błędów szerzonych w Kościele przez najsprytniejszych wrogów, jakich Mistyczne Ciało Chrystusa napotkało w ciągu swojej historii”.

Przysięga Antymodernistyczna została zniesiona dwa lata po zakończeniu Soboru Watykańskiego II, jednak mężczyźni, którzy złożyli ją podczas święceń kapłańskich, nadal są nią związani. Ci, którzy złożyli tę świętą Przysięgę, a następnie promowali nowoczesny program Soboru Watykańskiego II, w tym nowy ekumenizm i wolność religijną, okazali się niewierni przysiędze, którą uroczyście złożyli przed Bogiem.

My, wierni Kościoła rzymskokatolickiego rozproszeni po całym świecie, niniejszym wzywamy naszych biskupów i kapłanów do zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego. Wzywamy ich do wspólnego zbadania obecnego stanu Stolicy Apostolskiej, aby doprowadzić do przełomu w tym kryzysie Kościoła. Od Soboru Watykańskiego II moderniści dążą do ustanowienia nowego Kościoła, zasadniczo odmiennego od Kościoła Chrystusowego. Nie wierzymy, że rozwiązanie tego kryzysu leży w ich bezbożnych rękach. Wierzymy, że rozwiązanie leży raczej w rękach wiernego duchowieństwa, w którym rozpoznajemy głos Dobrego Pasterza. „ Znam owce moje, a owce moje znają Mnie ” (J 10, 14).
Prosimy ich o wypełnienie swojego obowiązku i przyłączenie się do ruchu organizującego Niedoskonały Sobór Generalny.

Exsulta satis, filia Sion;

jubila, filia Jerusalem:

ecce rex tuus veniet tibi justus, et salvator:

ipse pauper, et ascendens super asinam

et super pullum filium asinæ.

Rejoice greatly, O Daughter of Zion;

 shout for joy, O Daughter of Jerusalem:

behold, your King comes to you,

righteous and Savior;

 He is humble, and rides upon a donkey,

and upon a colt, the foal of a donkey.

Zec 9:9

Archbishop Carlo Maria Viganò

Palm Sunday commemorates the triumphant entry of the King-Messiah into Jerusalem, the liturgical mystery in which Holy Church contemplates the fulfillment of the royal prophecies of the Old Testament in the Person of Christ the Lord.

It is not a mere historical commemoration, but an act of faith in the Kingship of Jesus, a humble yet victorious King, who enters the Holy City to consummate His Passion and open for us the gates of the eternal Kingdom. Yet, it remains, nonetheless, an historical event, attested to by all those who, on that day, witnessed the coronation ceremony of Our Lord Jesus Christ. According to the ritual described in the First Book of Kings (1 Kings 1:32–40), the dying David commands that his son Solomon be consecrated king; that he be mounted upon King David’s own mule (a symbol of peace and legitimate succession, not of war); led to the Gihon Spring (located at the foot of the Mount of Olives); and anointed with sacred oil by the priest Zadok and the prophet Nathan. He further prescribes that the trumpet be sounded and that the people acclaim Solomon as king. The procession of the new sovereign enters Jerusalem amidst shouts of jubilation, with the people playing flutes and the city “resounding with clamor” (1 Kgs 1:45). This rite was intended to prefigure the new king as the Lord’s Anointed (the Messiah)—the legitimate Davidic successor and bringer of peace.