Globalizacja i demokracja

Pojęcia globalizacji i demokracji stały się do tego stopnia nadużywanymi i błędnie interpretowanymi określeniami w naszym współczesnym słowniku, że osiągają już znamiona farsy. Negatywny wpływ, jaki globalizacja wywiera na ustroje demokratyczne oraz na całą wspólnotę międzynarodową jest ewidentny i dłużej nie wolno go lekceważyć. Wszystkie teorie głoszące, że globalizacja przyczynia się do rozwoju demokracji na świecie, okazały się pobożnymi życzeniami manipulowanych polityków i filozoficzno-politologicznych myślicieli ponowoczesnego świata.

Globalizacja

Na początek spróbujmy określić, czym są te procesy. Pisze tu świadomie o procesach, bowiem słowo proces jest tożsame z definicją mówiącą o tym, jakie zdarzenia mają występować po sobie – wraz z określeniem, co wpływa na występowanie kolejnych zdarzeń. W tym kontekście globalizację można rozumieć i rozważać z perspektywy polityczno-kulturowej oraz ekonomicznej, jako zjawisko przyczyniające się do intensyfikacji interakcji i powiązań w krajach i społeczeństwach oraz pomiędzy nimi, które z kolei tworzą społeczność międzynarodową. Krótko mówiąc, społeczeństwa przenikają się nawzajem, więzi i zależności polityczne umacniają się, zaś gospodarka nabiera wymiaru międzynarodowego.

Z czasem doszło jednak do dewiacji procesu globalizacji, która miała być panaceum na problemy współczesnych państw.

- Czy poprowadzi, to się jeszcze okaże!

Większość zwycięstw, roszad  — w życiu politycznym etc. — tzw. prawicowców to zwykła ustawka.

"Prawica" niczego nie oznacza, bo to jedynie sprawa względna. To tak np, jak fachowiec ma rękę lewą, to ma i prawą, ale i tak — do roboty — to on ma dwie lewe ręce.

Np. w Szwecji wybory wygrała prawica (Svenska Demokrater - SD), a to właśnie jest relatywne, bo są to jedynie bezideowi, rasistowscy ksenofobi, wybitnie negatywni wobec wszystkich obcokrajowców. Najbardziej nienawidzą muzułmanów, a nie dlatego, że są oni cywilizacyjnym obcym ciałem, szkodnikiem i groźbą dla całej naszej europejskiej kultury i cywilizacji, ale dlatego, że żyją z zasiłków i to dostatnio, podczas kiedy przeciętny Szwed emeryt — po opłaceniu czynszu i podobne — nie daje rady kupić sobie jedzenia. Jedyna grupa, rasa lub społeczeństwo, które jest nie tylko akceptowalne dla tych szwedzkich „nacjonalistów”, ale jest uznanym sojusznikim, są żydzi albo Mossad, lub żydaer w Palestynie.
Najlepszym przykładem tej patologii jest Julia Kronlid, która z ramienia SD ma otrzymać wysokie stanowisko parlamencie — Riksdag. Ta J. Kronlid zasłynęła parę lat temu z bezwstydnego wysłuchiwania lekcji politycznej od swojego żydowskiego mentora, który przybył do Szwecji z Iranu, z pouczeniami dla prawicowców, a który nawet nie znal szwedzkiego. Obecnie J. Kronlid zaczyna się gorliwie odżegnywać od swoich dawnych deklaracji —  jako przeciwniczki aborcji. Teraz aborcja jest już dla niej dobra, bo „my wszyscy powinniśmy równe prawa" — jako powiedziała i wyraziła swój smutek z powodu dawnych deklaracji.

Partia SD nigdy nie zdobyła się na elementarną refleksję, że obecny zalew Szwecji przez ludy wschodniego okultyzmu, to ludobójstwo na Szwedach sterowane przez żydów właśnie. Podobnie może być z Giorgia Meloni. W partiach , które są w aliansie z jej ugrupowaniem, znajdują się liczni zwolennicy żydów czy "izraela", który np. ma prawo do "samoobrony".

Antysemityzm nie jest żadną receptą na cokolwiek, ale jest warunkiem niezbędnym każdego autentycznego ruchu politycznego, a to bez względu na to, jakie idee socjalne się wyznaje, wprowadza w życie polityczne lub toleruje.

Red. Gazeta Warszawska

+

Pasja do Tolkiena, towarzysza "towarzysza" i córki, kariera, pytanie o stopień, nieobecny ojciec: tożsamość przywódcy Fratelli d'Italia, który chce być "wzorem dla wszystkich Włochów"