- Ja, siostra Faustyna, z rozkazu Bożego byłam w przepaściach piekła na to, aby mówić duszom i świadczyć, że piekło jest. O tym teraz mówić nie mogę, mam rozkaz od Boga, abym to zostawiła na piśmie. Szatani mieli do mnie wielką nienawiść, ale z rozkazu Bożego musieli mi być posłuszni. – napisała św. Faustyna Kowalska w „Dzienniczku”.

Kara Boża istnieje naprawdę, wbrew przekonuje niektórych ludzi, w tym nawet duchownych. Miłosierdzie Boże nie jest ucieczką do sprawiedliwości, ale dopełnia rolę Boga, jako Sędziego Sprawiedliwego. Zamieszczamy fragmenty „Dzienniczka” św. s. Faustyny Kowalskiej, apostoła Miłosierdzia Bożego, w których opisuje ona m.in. rzeczywistość piekła oraz straszliwe cierpienie dusz, które tam trafiły.

Nareszcie!

Pada w końcu wezwanie do walki oraz do wypędzenia Bergoglio, który jest bluźniercą!
W tekście – a nie tylko w tym – zauważa się niestety polityczną poprawność: Przemilczanie roli żydów, którzy są awangardą satanicznego zła w świecie i to oni stoją za zbrodniami SWII.
To milczenie, oportunizm i tchórzostwo są w sprzeczności do nauczania Ewangelicznego. To nie prorokuje dobrze na przyszłość.

Red. Gazeta Warszawska

+

„Pan przemówił do Jonasza”. On musiał pilnie ostrzec: „Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona!”. Jonasz ale uciekał od swojej odpowiedzialności.

Bóg dał swoje słowo Kościołowi, słowo, które daje życie wieczne, słowo prawdy, które jest nierozerwalnie związane z pokutą. Kościół jest zobowiązany do głoszenia prawdy o zbawieniu całemu światu. Dziś dzieje się odwrotnie. Głosi się anty-skrucha.

Kościół Chrystusowy, mimo że jest atakowany, wykorzystywany i zdradzany przez swych kapłanów, nie może nigdy zapomnieć o Tradycji.

Od samych swoich początków Kościół katolicki potępiał kremowanie zwłok i uznawał jeden tylko obrzęd pogrzebowy – pochówek. Potępienie to oparte było na przesłankach religijnych i pozostawało w sprzeczności ze zwyczajami świata pogańskiego. Nawet wówczas, kiedy poganie – demonstrując swą pogardę dla chrześcijańskich obrzędów – palili ciała męczenników i niszczyli groby na chrześcijańskich cmentarzach, Kościół uparcie trwał przy praktyce grzebania ciał swych wiernych i propagował ten zwyczaj na wszystkich terenach, na których się rozprzestrzeniał. W ten sposób pod koniec IV wieku na obszarze całego Cesarstwa Rzymskiego pochówek wyparł i zastąpił zwyczaj palenia zwłok.