„Starożytna liturgia rzymska i współczesny kryzys wiary” – analiza konferencji abp. Pozzo

Jak już o tym szczegółowo pisaliśmy w nr. 2007/5 Miłujcie się!, pewnemu młodemu wieśniakowi, czcicielowi Matki Bożej z Pilar w Saragossie, została nagle przywrócona prawa noga, amputowana dwa lata wcześniej. W tamtych czasach wydarzenie to odbiło się szerokim echem i zostało od razu poddane badaniu i potwierdzone w niezwykle drobiazgowym procesie.

Pope zrewidował Katechizm Kościoła Katolickiego, aby przeczytać: "kara śmierci jest niedopuszczalna, ponieważ jest ona atakiem na nienaruszalność i godność osoby". To stwierdzenie zostało zrozumiane przez wielu, zarówno w Kościele, jak i poza nim, uczyć, że kara śmierci jest wewnętrznie niemoralna, a zatem zawsze jest bezprawna, nawet w zasadzie.

Chociaż żaden katolik nie jest zobowiązany do popierania stosowania kary śmierci w praktyce (a nie wszyscy niżej podpisani popierają jej stosowanie), nauczanie, że kara śmierci jest zawsze i wewnętrznie złe, przeczyłoby Pismu Świętemu. To, że kara śmierci może być uzasadnionym sposobem na zapewnienie sprawiedliwości retrybutywnej, zostało potwierdzone w Księdze Rodzaju 9: 6 i wielu innych tekstach biblijnych, a Kościół utrzymuje, że Pismo nie może nauczać moralnego błędu. Prawomocność kary śmierci jest także konsekwentnym nauczaniem magisterium przez dwa tysiące lat. Zaprzeczanie Pismu Świętemu i tradycji w tej kwestii podważałoby wiarygodność Magisterium w ogóle.