Niezliczone są już przypadki skutecznego manipulowania Polakami-katolikami cechującymi się dość powszechną skłonnością do modlitw oraz – niestety – równoczesnego bezkrytycznego podchodzenia do spraw Credo, więc tacy niefrasobliwi modlą się w ramach nierozpoznanego wyznania wiary, a jest to bluźnierstwem. Zbiega się to i z tym, że u Polaków nie ma też żadnej równorzędności czynu do modlitwy.
Nauczenie Kościoła Świętego zawierało zawsze myśl, że człowiek musi, modląc się, równocześnie działać. Wysiłki ludzkie bez modlitwy do Pana Boga nie przynoszą właściwych owoców, a sama modlitwa bez czynu też jest niewiele warta.

 Autor nie widzi różnicy między „chrześcijańskimi syjonistami” a krypto-żydami, tak w Kościele, jak i w świecie. On sam jest prawdopodobnie żydem. Art. jednakże trzeba przeczytać i zapamiętać, to zwiastun kolejnego nieszczęścia.

Nota bene jest zastanawiające to, że red. PCH24 publikuje taki dwuznaczny art. bez komentarza. W takich przypadkach jest również zasadnym nadmienić, że wszyscy chrześcijanie dokonujący religijnych czynności pod Ścianą Płaczu Jerozolimie są ekskomunikowani — dotyczy to również posoborowych „papieży” np. Jana Pawła II.

Red. Gazeta Warszawska

+

Czy „katolicki syjonizm”, ewoluujący w ciągu ostatniego półwiecza, może stać się oficjalnym nauczaniem Kościoła? Takie pytanie zadaje profesor Gavin D’Costa, teolog z uniwersytetu w Bristolu, doradca Konferencji Episkopatu Anglii i Walii oraz Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego.

Najnowsza książka profesora D’Costy, zatytułowana: Catholic Doctrines on the Jewish People after the Second Vatican Council („Katolicka doktryna dotycząca Żydów po Soborze Watykańskim II”) ukaże się jeszcze w tym roku, nakładem wydawnictwa Oxford University Press.

W obszernym eseju zamieszczonym na stronie mosaicmagazine.com profesor przypomina, że pomimo drastycznie spadających wskaźników przynależności do Kościoła i tym samym – praktyk religijnych, wiara nie zniknęła, jak tego chcieli sekularyści i liberałowie.

Głównym zadaniem najbliższej nadzwyczajnej sesji Synodu Biskupów jest „odnalezienie nowych ścieżek rozwoju amazońskiego oblicza Kościoła” (Dokument przygotowawczy Synodu Amazońskiego, p. 12). A skoro rozwijać można wyłącznie coś, co już istnieje, warto zapoznać się z obrazem wspólnot z Amazonii, stworzonym przez zainstalowanych w tym regionie misjonarzy; warto także zapoznać się z wymarzonym przez nich modelem ewangelizacji. W tym celu przestudiujemy przypadek o. Karla Heinza Arenza, niemieckiego werbisty, który do katolickiego duszpasterstwa chciałby wprowadzić magiczne rytuały amazońskich szamanów.