„Cud nad Wisłą” jest wielką szkolą dla Narodu i Państwa Polskiego. Wymownie nas uczy, że Polska może się opierać tylko na Polakach zjednoczonych umiłowaniem swojej Ojczyzny i złączonych silnymi węzłami narodowymi. Jest tu zarazem wielkie ostrzeżenie przed żydami, którzy bezprzykładnie, jak w żadnym państwie, łączyli się z naszym wrogiem i działali na szkodę zagrożonego naszego bytu państwowego. Dezercja, zdrada, sianie defetyzmu wśród ludności cywilnej, w wojsku, łączenie się wprost z wrogiem przez przyłączanie się do niego z bronią na froncie lub tworzenie oddziałów wojskowych z ludności cywilnej i przechodzenie na pomoc do wroga, by walczyć przeciw wojskom naszym — oto obraz zachowania się żydów w Polsce, dźwigającej się z okowów niewoli, która miała przed sobą postawioną kwestię „być albo nie być”. Małe tylko były wyjątki.

Autoagresja, samogwałt polinowych nazioli, patriotów, kleru, ONR- owców, oraz oskarżonych w sądzie antysemitów jest już w Polsce zjawiskiem typowym.
Towarzyszy temu nadbudowa nowomowy posługująca się na nowo intelektualnie skompromitowanym pojęciem „marksizmu kulturowego” lub „lewactwa” co wydawało się już być jedynie zjawiskiem historycznym, mającym swój wzlot i początek upadku w rewolucji żydowskiej Europy Zachodniej roku 1968.
Pojęcie „marksizmu kulturowego” jest arcyniebezpiecznym systemem żydowskiej nadbudowy w polin podrzucającym dołom ”nacjonalistycznym” narzędzie auto okaleczania się, samogwałtu w procesie samookłamywania się w kwestii diagnozowania przyczyn obecnego upadku Polski i wysiłku podjęcia działań ratunkowych.