Jezus odpowiedział jej:

„Wierz mi, kobieto, że zbliża się czas, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie oddawać czci Ojcu. ²² Wy oddaje­cie cześć temu, czego nie znacie; my oddajemy cześć temu, co znamy, bo zbawienie przychodzi od Judejczyków.²³ Zbliża się jednak czas, nawet już jest, gdy prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie; bo Ojciec szuka takich właśnie swoich czcicieli. ²⁴ Duchem jest Bóg, dlatego trzeba, aby Jego czciciele oddawa­li cześć w Duchu i prawdzie”.

Niedziela dziewiętnasta po Zielonych Świątkach.

date time published" title="2013-11-05T22:16:30+0000">05/11/2013 in Antykościół, Judaizm i islam, NWO

22 ¹ A Jezus znowu zaczął nauczać w przypowieściach. Mówił im:² „Królestwo niebie­skie stało się podobne do pewnego króla, który wyprawił wesele swojemu synowi.³ Wysłał swoje sługi, by wezwali zaproszonych na to wesele, jednak przyjść nie chcieli. ⁴ Wysłał ponownie inne sługi, mówiąc im: Powiedzcie zaproszonym: Ucztę u siebie już przygotowałem, moje woły i inne utuczone zwierzęta pobite, wszystko goto­we. Przyjdźcie na wesele! ⁵ Lecz oni zlekceważyli [to] i odeszli: ten na swoje pole, ten do swojego kupiectwa. ⁶ A jeszcze inni zatrzymali jego sługi, znieważyli, nawet zabili ⁷ Król rozgniewał się i posławszy swoich zbrojnych, wytracił owych zabójców, a ich miasto spalił. ⁸ Wtedy powiedział do swoich; Wesele jest przygotowane, lecz zaproszeni nie byli godni. ⁹ Idźcie zatem do wylotu ulic i kogokolwiek spotkacie, zaproście; na wesele. Wyszli słudzy na ulice i zebrali wszystkich, których spotkali: zepsutych I dobrych. Tak uczta wypełniła się zasiadającymi.

Ewangelia: Mateusz 9:1-8

9¹ Po wejściu do łodzi przeprawił się i poszedł do swojego miasta³.

² Przynieśli Mu wtedy człowieka sparaliżo­wanego, leżącego na noszach. Jezus, widząc ich wiarę, powiedział do sparaliżowanego: „Odwagi, synu. Odpuszczają się tobie twoje grzechy”.³Na to niektórzy z uczonych w Piśmie mówili sobie: „On bluźni”. ⁴Jezus, znając ich myśli, rzekł: „Dlaczego źle myślicie w swoich sercach? ⁵Co jest bardziej uderzające, czy powiedzieć: Odpuszczają się tobie twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań i chodź?^[1] Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” - tu zwrócił się do sparaliżowanego - „wstań, weź swoje nosze i idź do swojego domu”. ⁷ On wstał i odszedł do swojego domu.⁸ Gdy tłu­my [to] zobaczyły, napełniły się bojaźnią i zaczęły wysławiać Boga, że taką władzę dał ludziom.

⁹Odchodząc stamtąd, zobaczył Jezus człowieka, imieniem Mateusz⁴, siedzącego przy cle Powiedział mu: „Chodź ze mną”. On wstał i poszedł z Nim.

¹⁰Kiedy był w domu przy stole, przyszło wielu poborców i innych grzeszników i zajęli miejsce przy Jezusie i Jego uczniach. ¹¹ Faryzeusze, zoba­czywszy [to], mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz nauczyciel je z poborcami i grzesznikami?”

¹² Gdy On [to] usłyszał, powiedział: „Nie zdrowi potrzebują lekarza, lecz źle się czujący.¹³ Idźcie i nauczcie się, co znaczy: Miłosierdzia chcę, nie ofiary⁵. Bo przyszedłem wezwać nie sprawiedli­wych, lecz grzeszników”.

¹⁴ Podeszli wówczas do Niego uczniowie Jana⁶ i zapytali: „Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, a Twoi uczniowie nie poszczą?” ¹⁵Je­zus im odpowiedział: „Czy mogą być smutni drużbowie weselni, gdy pan młody jest) z nimi? Lecz przyjdą dni, kiedy pan młody zostanie im zabrany⁷. Wtedy będą pościć. ¹⁶ Nikt nie przyszy­wa  łaty ze świeżego sukna do starego płaszcza, bo taka naprawa obrywa płaszcz i rozdarcie robi się jeszcze gorsze.¹⁷ I nie wlewają młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym wypadku bukłaki pękają: wino się wylewa, a bukłaki się niszczą. Lecz młode wino wlewają do nowych bu­kłaków. A tak i ono, i one są bezpieczne”.¹⁸ Kiedy On im to mówił, podszedł pewien dostojnik,; kłaniał się przed Nim i prosił: „Moja córka przed chwilą umarła, ale przyjdź i połóż na niej swoją rękę, a będzie żyć”.¹⁹ Jezus wstał i po­szedł za nim, a także Jego uczniowie.

¹0 terenach na południowy wschód od Jeziora Genezaret.

²To znaczy przed dniem sądu ostatecznego, kiedy skończy się służba złych duchów na ziemi.

³To jest do Kafamaum, gdzie Jezus miał stałe oparcie podczas nauczania w Galilei.

⁴Mateusz nosił także imię Lewi. Tym drugim imieniem nazywa go Ewangelista Marek i Łukasz (zob. Mk i Łk 5,27.29).

⁵Oz 6,6.

⁶Chodzi o uczniów Jana Chrzciciela.   

²⁰ Wtedy właśnie jakaś kobieta, od dwunastu lat chorująca na upływ krwi, dotknęła z tyłu skraju jego płaszcza. ²¹ Bo mówiła sobie: „Jeśli dotknę choćby Jego płaszcza, będę ocalona”¹, ²² Jezus odwrócił się i gdy ją zobaczył; powie­dział: „Odwagi, córko, twoja wiara przyniosła ci ocalenie”. Od tej godziny była już zdrowa.

²³ Jezus wszedł do domu owego zwierzchnika i gdy zobaczył grających na aulosie i lamen­tującą gromadę², ²⁴ powiedział: „Odejdźcie, bo nie umarła dziewczynka, lecz śpi”. Oni drwili z Niego.²⁵ Kiedy ludzi usunięto, wszedł, wziął ją za rękę i dziewczynka wstała.²⁶ Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej krainie.

²⁷ Gdy Jezus stamtąd odchodził, poszło za Nim dwóch niewidomych. Wołając, prosili: „Ulituj się nad nami, Synu Dawida”^{3.  28} Kiedy wszedł do domu, ci ślepcy podeszli do Niego. Je­zus powiedział im: „Czy wierzycie, że mam moc to uczynić?” Odpowiedzieli Mu: Tak, Panie”.

²⁹ Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc:  „Niech się wam stanie według waszej wiary”. ³⁰ I otwarły się ich oczy. A Jezus surowo im przykazał, mó­wiąc: „Uważajcie, by nikt o tym nie wiedział”;

³¹ Lecz oni, gdy odeszli, rozsławili Go po całej tamtejszej krainie.

³² Gdy tamci odchodzili, przyprowadzono do Niego opętanego niemowę. ³³ Kiedy demon został usunięty, niemy odzyskał mowę. A tłumy ze zdziwieniem mówiły: „Nigdy czegoś takiego nie widziano w Izraelu”.³⁴ Faryzeusze natomiast orzekli: „Wyrzuca demony za sprawą przywódcy demonów”.

³⁵ Jezus obchodził wszystkie miasta i wsie, ucząc w ich synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i uzdrawiając z każdej choroby i z każdej niemocy,

³⁶ Patrząc na tłumy, wzruszył się z ich powodu, bo byli strudzeni i leżeli jak owce nie mające pasterza^{4.  37} Powiedział wtedy do swoich uczniów: „Żniwo wielkie, a robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby do swojego żniwa posłał robotników”.

¹ Według Prawa Mojżeszowego choroba tej kobiety czyniła ją i tego] kto się jej dotknął, nieczystymi; To tłumaczy sposób Rwania się chorej: stara się dotknąć tylko płaszcza i to tak, by nikt nie zauważył.

² Niezbędną częścią obrzędów pogrzebowych był udział grających na aulosach (drewniany instrument dęty) i lamenujaych.

³ Chodzi o króla Dawida. Według tradycji Mesjasz miał wywodzić się z jego rodu.

⁴ Por.Lb27,17; Jdt 11,19; 2 Kru 18,19

Biblia Pierwszego Kościoła

Septuaginta

Tłumaczenie x. Remigiusz Popowski SDB

Mateusz 9:1-8

^{Ewangelia czytania Mszy Trydenckiej.}

Kyrie Elejson, Chryste Elejson, Kyrie Elejson,
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas,
Ojcze z Nieba, Boże, zmiłuj się za nami,
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się za nami,
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się za nami,
Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się za nami,

Ewangelia: Mateusz 22: 34-46

  ³⁴ Gdy faryzeusze usłyszeli, jak zamknął usta saduceuszom, skupili się w gromadzie i je­den z nich, znawca Prawa, wystawiając Go na próbę, zapytał:³⁶ „Nauczycielu, które przykaza­nie [jest] wielkie w Prawie?” ³⁷ On odpowiedział mu: „Będziesz miłował Pana swojego Boga, całym swoim sercem, i całą swoją myślą ⁵.³⁸ To jest wielkie i pierwsze przy­kazanie. ³⁹ A drugie podobne mu: Będziesz mi­łował bliźniego swego jak samego siebie ⁶. ⁴⁰ Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”.