„Invocatio Dei” w Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. w perspektywie porównawczej i historycznej
- de Mattei widział preambułę jako „ikonograficzny symbol” całego aktu[ii]. Zasadnicze funkcje wstępu do konstytucji to wskazanie podmiotu ustanawiającego akt – suwerena, odniesienie do kwestii historycznych, wskazanie na fundament aksjologiczny, względnie cele państwa czy podstawowe zasady prawa.
Celem niniejszego artykułu jest ocena „zastępczego” invocatio Dei w Konstytucji RP z 1997 r. dokonana poprzez zastosowanie metody komparatystycznej. Jako materiał porównawczy analizowałem ustawy zasadnicze wybranych państw – w niezbędnym zakresie dotyczącym komentowanego problemu, a także innych polskich konstytucji niż aktualnie obowiązująca. Omówiony został również proces powstania invocatio Dei w trakcie prac przygotowawczych nowej konstytucji. Takie ujęcie pozwoliło sformułować wnioski końcowe i dokonać oceny rozwiązań przyjętych w Konstytucji RP z 1997 r.