— Ksiądz uwięziony w Birmie potępia stłumienie przez Franciszka starej mszy

„Usiądź wygodnie i zastanów się: najwyższa siła na ziemi atakuje największe dobro na ziemi, właśnie wtedy, gdy jego zadaniem jest obrona i zachowanie tradycji oraz przekazanie jej następnemu pokoleniu”. - ks. James Mawdsley

Tradycyjny brytyjski ksiądz katolicki, który był kiedyś więziony i torturowany w birmańskim więzieniu, otwarcie kwestionuje wysiłki papieża Franciszka, by stłumić starożytną rzymską liturgię Kościoła.

W 9-minutowym filmie zatytułowanym „Dlaczego publicznie przeciwstawić się papieżowi Franciszkowi?” [patrz poniżej] Ojciec James Mawdsley, dawniej kapłan Bractwa Św. Piotra (FSSP), twierdzi, że w swoim liście towarzyszącym Traditionis Custodes , Franciszek „zadeklarował zamiar wykorzenienia tradycyjnej liturgii” i „niemożliwie twierdził, że Novus Ordo stanowi jedyny w swoim rodzaju wyraz lex orandi rytu rzymskiego”.

Napisane przez Diane Montagna | Dziennikarz Watykański

Antydekalog Bergoglia – ankieta Synodu o synodalności (część I)

1. Towarzysze w podróży

Według Bergoglia naszymi towarzyszami w podróży do wieczności nie są już Jezus, Jego Matka, święci i prawowierni katolicy, ale tymi towarzyszami mają być osoby LGBTQ, hindusi, buddyści, wyznawcy demona Pachamamy oraz tzw. uchodźcy.

Cytat z ankiety: „Jakie grupy lub osoby pozostają na marginesie twojej wspólnoty Kościoła?

Prawidłowa odpowiedź brzmiałaby: takie osoby, które zostały wykluczone przez grzech, niewiarę, herezję. Trzeba się za nich modlić i zachęcać do pokuty.

Ale pytanie ma na celu wprowadzenie do społeczności kościelnej osób LGBT, które odrzucają pokutę. To jest program Bergoglia, który w ankiecie o synodalności jest potajemnie promowany.

W minioną Wigilię uczestniczyłem w pasterce, odwiedzając rodzinę na święta . Msza odbywała się w starym rycie rzymskim, zapewnionym przez jeden z zakonów jej poświęconych, w komunii z Rzymem. Kiedy ksiądz i jego sługi udali się do mojej ławki, spotkała mnie niespodzianka: ksiądz był młodszym mężczyzną, którego znałem przed laty. Ostatni raz widziałem go prawie dziesięć lat temu w Rzymie. Kiedy go poznałem, był członkiem jednego z nowszych zakonów, założonego w latach dziewięćdziesiątych. 

Był dobrym i oddanym księdzem, ale zakon, do którego należał, był, delikatnie mówiąc, niezbyt zainteresowany liturgią i bardzo inspirowany ideałami Vaticanum II (i świadectwem Jana Pawła II). A jednak był tutaj, przewodnicząc przy ołtarzu, intonując starszy ryt po łacinie. Jego homilia dotyczyła wcielenia Chrystusa i konieczności wiary w Chrystusa i Kościół dla zbawienia, tematów, które rzadko słyszałem w zwykłych parafiach. (Zawsze był dobrym homilistą, bo warto.)