Ewangelia: Mateusz 9:1-8

9¹ Po wejściu do łodzi przeprawił się i poszedł do swojego miasta³.

² Przynieśli Mu wtedy człowieka sparaliżo­wanego, leżącego na noszach. Jezus, widząc ich wiarę, powiedział do sparaliżowanego: „Odwagi, synu. Odpuszczają się tobie twoje grzechy”.³Na to niektórzy z uczonych w Piśmie mówili sobie: „On bluźni”. ⁴Jezus, znając ich myśli, rzekł: „Dlaczego źle myślicie w swoich sercach? ⁵Co jest bardziej uderzające, czy powiedzieć: Odpuszczają się tobie twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań i chodź?^[1] Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” - tu zwrócił się do sparaliżowanego - „wstań, weź swoje nosze i idź do swojego domu”. ⁷ On wstał i odszedł do swojego domu.⁸ Gdy tłu­my [to] zobaczyły, napełniły się bojaźnią i zaczęły wysławiać Boga, że taką władzę dał ludziom.

⁹Odchodząc stamtąd, zobaczył Jezus człowieka, imieniem Mateusz⁴, siedzącego przy cle Powiedział mu: „Chodź ze mną”. On wstał i poszedł z Nim.

¹⁰Kiedy był w domu przy stole, przyszło wielu poborców i innych grzeszników i zajęli miejsce przy Jezusie i Jego uczniach. ¹¹ Faryzeusze, zoba­czywszy [to], mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz nauczyciel je z poborcami i grzesznikami?”

¹² Gdy On [to] usłyszał, powiedział: „Nie zdrowi potrzebują lekarza, lecz źle się czujący.¹³ Idźcie i nauczcie się, co znaczy: Miłosierdzia chcę, nie ofiary⁵. Bo przyszedłem wezwać nie sprawiedli­wych, lecz grzeszników”.

¹⁴ Podeszli wówczas do Niego uczniowie Jana⁶ i zapytali: „Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, a Twoi uczniowie nie poszczą?” ¹⁵Je­zus im odpowiedział: „Czy mogą być smutni drużbowie weselni, gdy pan młody jest) z nimi? Lecz przyjdą dni, kiedy pan młody zostanie im zabrany⁷. Wtedy będą pościć. ¹⁶ Nikt nie przyszy­wa  łaty ze świeżego sukna do starego płaszcza, bo taka naprawa obrywa płaszcz i rozdarcie robi się jeszcze gorsze.¹⁷ I nie wlewają młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym wypadku bukłaki pękają: wino się wylewa, a bukłaki się niszczą. Lecz młode wino wlewają do nowych bu­kłaków. A tak i ono, i one są bezpieczne”.¹⁸ Kiedy On im to mówił, podszedł pewien dostojnik,; kłaniał się przed Nim i prosił: „Moja córka przed chwilą umarła, ale przyjdź i połóż na niej swoją rękę, a będzie żyć”.¹⁹ Jezus wstał i po­szedł za nim, a także Jego uczniowie.

¹0 terenach na południowy wschód od Jeziora Genezaret.

²To znaczy przed dniem sądu ostatecznego, kiedy skończy się służba złych duchów na ziemi.

³To jest do Kafamaum, gdzie Jezus miał stałe oparcie podczas nauczania w Galilei.

⁴Mateusz nosił także imię Lewi. Tym drugim imieniem nazywa go Ewangelista Marek i Łukasz (zob. Mk i Łk 5,27.29).

⁵Oz 6,6.

⁶Chodzi o uczniów Jana Chrzciciela.   

²⁰ Wtedy właśnie jakaś kobieta, od dwunastu lat chorująca na upływ krwi, dotknęła z tyłu skraju jego płaszcza. ²¹ Bo mówiła sobie: „Jeśli dotknę choćby Jego płaszcza, będę ocalona”¹, ²² Jezus odwrócił się i gdy ją zobaczył; powie­dział: „Odwagi, córko, twoja wiara przyniosła ci ocalenie”. Od tej godziny była już zdrowa.

²³ Jezus wszedł do domu owego zwierzchnika i gdy zobaczył grających na aulosie i lamen­tującą gromadę², ²⁴ powiedział: „Odejdźcie, bo nie umarła dziewczynka, lecz śpi”. Oni drwili z Niego.²⁵ Kiedy ludzi usunięto, wszedł, wziął ją za rękę i dziewczynka wstała.²⁶ Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej krainie.

²⁷ Gdy Jezus stamtąd odchodził, poszło za Nim dwóch niewidomych. Wołając, prosili: „Ulituj się nad nami, Synu Dawida”^{3.  28} Kiedy wszedł do domu, ci ślepcy podeszli do Niego. Je­zus powiedział im: „Czy wierzycie, że mam moc to uczynić?” Odpowiedzieli Mu: Tak, Panie”.

²⁹ Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc:  „Niech się wam stanie według waszej wiary”. ³⁰ I otwarły się ich oczy. A Jezus surowo im przykazał, mó­wiąc: „Uważajcie, by nikt o tym nie wiedział”;

³¹ Lecz oni, gdy odeszli, rozsławili Go po całej tamtejszej krainie.

³² Gdy tamci odchodzili, przyprowadzono do Niego opętanego niemowę. ³³ Kiedy demon został usunięty, niemy odzyskał mowę. A tłumy ze zdziwieniem mówiły: „Nigdy czegoś takiego nie widziano w Izraelu”.³⁴ Faryzeusze natomiast orzekli: „Wyrzuca demony za sprawą przywódcy demonów”.

³⁵ Jezus obchodził wszystkie miasta i wsie, ucząc w ich synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i uzdrawiając z każdej choroby i z każdej niemocy,

³⁶ Patrząc na tłumy, wzruszył się z ich powodu, bo byli strudzeni i leżeli jak owce nie mające pasterza^{4.  37} Powiedział wtedy do swoich uczniów: „Żniwo wielkie, a robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby do swojego żniwa posłał robotników”.

¹ Według Prawa Mojżeszowego choroba tej kobiety czyniła ją i tego] kto się jej dotknął, nieczystymi; To tłumaczy sposób Rwania się chorej: stara się dotknąć tylko płaszcza i to tak, by nikt nie zauważył.

² Niezbędną częścią obrzędów pogrzebowych był udział grających na aulosach (drewniany instrument dęty) i lamenujaych.

³ Chodzi o króla Dawida. Według tradycji Mesjasz miał wywodzić się z jego rodu.

⁴ Por.Lb27,17; Jdt 11,19; 2 Kru 18,19

Biblia Pierwszego Kościoła

Septuaginta

Tłumaczenie x. Remigiusz Popowski SDB

Mateusz 9:1-8

^{Ewangelia czytania Mszy Trydenckiej.}

W 9 lat po Rewolucji w Rosji, 9 lat po Objawieniu Matki Bożej w Fatimie, na Ukrainie koło Kijowa w 1926 roku objawił się nasz Zbawiciel Pan, Jezus Chrystus. Władze komunistyczne skrzętnie ukrywały to Objawienie. Dopiero po upadku ZSRR w 1991 roku z inicjatywy wierzących zaczęto szukać dowodów i świadectw świadków wydarzenia, treści wypowiedzianego przez Pana Przykazania dla wierzących ludzi. Poniżej treść artykułu, który znalazłem na portalu prawosławnym 'Moskwa Trzeci Rzym', który od razu przetłumaczyłem. Zadziwiające są słowa Pana Jezusa o dojściu po wojnie światowej do władzy nad całym światem Antychrysta, o jego pieczęci, znaku Bestii, która będzie nanoszona na ludzi. Pomyśleć tylko, że już w 1926 roku osobiście Sam Pan Bóg, Jezus Chrystus, ostrzega wiernych, aby nie przyjmowali pieczęci Antychrysta. W odróżnieniu od Prawosławia, gdzie raczej tylko zwykli kapłani, a szczególnie Ojcowie i mnisi z klasztorów (bo nie hierarchowie - biskupi Cerkwi), przestrzegają wiernych przed przyjmowaniem znaku Bestii i skutkach jego przyjęcia dla zbawienia duszy, w Polsce i ogólnie w Katolicyzmie ten temat jest nieobecny. Od lat uważnie śledzę wszystko to, o czym piszą i głoszą z ambon polscy kapłani i biskupi. Niestety, poza odczytaniem urywka z Apokalipsy Św. Jana o znaku Bestii nikt nie rozwija tego tematu, nie mówi o czipach, czipowaniu, o tym, co rząd światowy przygotowuje dla ludzkości w najbliższej przyszłości na przyjście Antychrysta. I jakie będą konsekwencje dla zbawienia wiernych w przypadku przyjęcia znaku "666". Warto zatem uważnie przeczytać słowa Zbawiciela i przekazać je innym. Ponieważ czasu już praktycznie nie ma. Pozdrawiam wszystkich. A.L.          

OBJAWIENIE PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA W 1926 ROKU KOŁO KIJOWA

Zjawisko to miało miejsce w 1926 roku, 30 lipca o godzinie 8 rano pod Kijowem, między dwiema wioskami Demidow i Glebowka dwóm chłopcom: Nikołajowi (Mikołajowi) lat 11 (Nikołaj Maksimowicz Kuprijenko) i Jemilianowi (Emilianowi) lat 14 (Jemilian Iwanowicz Fieszczienko).

Ewangelia: Mateusz 22: 34-46

  ³⁴ Gdy faryzeusze usłyszeli, jak zamknął usta saduceuszom, skupili się w gromadzie i je­den z nich, znawca Prawa, wystawiając Go na próbę, zapytał:³⁶ „Nauczycielu, które przykaza­nie [jest] wielkie w Prawie?” ³⁷ On odpowiedział mu: „Będziesz miłował Pana swojego Boga, całym swoim sercem, i całą swoją myślą ⁵.³⁸ To jest wielkie i pierwsze przy­kazanie. ³⁹ A drugie podobne mu: Będziesz mi­łował bliźniego swego jak samego siebie ⁶. ⁴⁰ Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”.

E SUPREMI

ENCYCLICAL OF POPE PIUS X
ON THE RESTORATION OF ALL THINGS IN CHRIST
TO THE PATRIARCHS, PRIMATES,
ARCHBISHOPS, BISHOPS, AND OTHER ORDINARIES
IN PEACE AND COMMUNION WITH THE APOSTOLIC SEE

Venerable Brethren,
Health and the Apostolic Benediction.

In addressing you for the first time from the Chair of the supreme apostolate to which We have, by the inscrutable disposition of God, been elevated, it is not necessary to remind you with what tears and warm instance We exerted Ourselves to ward off this formidable burden of the Pontificate. Unequal in merit though We be with St. Anselm, it seems to us that We may with truth make Our own the words in which he lamented when he was constrained against his will and in spite of his struggles to receive the honor of the episcopate. For to show with what dispositions of mind and will We subjected Ourselves to the most serious charge of feeding the flock of Christ, We can well adduce those same proofs of grief which he invokes in his own behalf.