14 sierpnia 2019 – postawić Krzyż w Oświęcimiu – w Obozie.
Wewnątrz Obozu i tym samym naprawić błąd Karmelitanek, które postawiły Krzyż poza Obozem — na Żwirowisku.

Ten błąd braku wiary jest powodem obecnych klęsk.

Red. Gazeta Warszawska

+

I Za The CatholicEncyclopedia | tłumaczył Tomasz Maszczyk

Rozwój kultu
Krzyż, do którego Chrystus został przybity i na którym umarł, stał się dla chrześcijan, w sposób naturalny i logiczny, przedmiotem szczególne­go nabożeństwa oraz kultu. Św. Pa­weł pisał: „Chrystus bowiem nie po­słał mię chrzcić, ale Ewangelię głosić nie w mądrości słowa, ale aby się nie stał daremnym krzyż Chrystuso­wy” (i Kor i, 17), „Z Chrystusem je­stem przybity do krzyża” (Gal 2,19), „[Chrystus] pojednał obydwu w jed­nym ciele z Bogiem przez krzyż” (Ef 2, 16), „Wielu bowiem [...] postępuje jak nieprzyjaciele krzyża Chrystusowego”  (Fil 3,18), „[...] niszcząc cyrograf dekretu, który nam był przeciw­ny, przeciw nam napisany, i ten usunął, przybijając go na krzyżu” (Kol 2,14), „Ja zaś, nie daj Boże, abym się miał chlubić jak tylko w krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez który świat jest mi ukrzyżowany a ja światu” (Gal 6,14).

„Pośród niesnasków/ Pan Bóg uderza/ W ogromny dzwon/. Dla słowiańskiego oto Papieża/ Otwarty tron …” Wszyscy pamiętamy te słowa. O kim jednak one mówią? Pojawienie się kogo wieszczył Juliusz Słowacki w 1848 roku? Karola Wojtyły? A może jego poprzednika sprzed ponad siedemdziesięciu lat? Wybrany został wtedy Giuseppe Sarto, Pius X (1835-1914), ogłoszony świętym w 1954 roku.

Rozmowa z ks. Franciszkiem Schmidbergerem FSSPX o reformie liturgicznej

Minęło 50 lat od wprowadzenia nowego rytu Mszy św. Jest to odpowiedni czas na podsumowanie. Ewangelia wyznacza jedno kryterium: drzewo poznaje się po owocach (Mt 7,16 ff).

Gdy przyłoży się tę miarę pochodzącą z ust samego Pana, to reformę liturgiczną po wprowadzeniu Novus Ordo Missae można postrzegać wyłącznie jako katastrofę największych rozmiarów dla Kościoła, dla dusz i dla kultury chrześcijańskiej:

-                           drastyczny spadek liczby uczęszczających na Msze św. o więcej niż 70%, nawet do ponad 90%;

-                           sprzedaż tysiąca kościołów katolickich w [samych tylko] Niemczech;

-                           zniszczenie tożsamości kapłańskiej oraz ideału zakonnego;

-                           brak powołań;

-                           utrata wiary katolickiej i „zmysłu wiary” (łac. sensus fidei) u niezliczonej ilości dusz;

-                           zanik poczucia sacrum, w tym - a może przede wszystkim - podczas nabożeństw;

-                           zeszpecenie naszych najpiękniejszych świątyń.

Tekst pochodzący z witryny tradycjonalistycznego klasztoru katolickiego Najświętszej Rodziny w stanie Nowy York w USA. Zawiera sedewakantystyczną ocenę nauczania Jana Pawła II.