Irlandia padła, kiedy IRA zgodziła się złożyć broń i poddać. Głównym kretem w szeregach IRA był Freddie Scappaticci (pseudonim „Stakeknife”), a nie „Garry Adamas”. To właśnie brytyjskie służby, dzięki agentom takim jak Scappaticci, tak manipulowały wydarzeniami wewnątrz organizacji, że Provisional IRA ostatecznie rozbroiła się i zaakceptowała proces pokojowy.

   Upadek bojowej IRA i zakończenie trzydziestoletniego konfliktu miało efekt domina nie tylko w Irlandii i Wielkiej Brytanii, ale w całej Europie Zachodniej. Wielu irlandzkich republikanów i lojalistów, którzy wcześniej walczyli z brytyjskim państwem, po 1998–2005 roku skierowało swoją energię gdzie indziej – część z nich zasiliła środowiska antyimigranckie i nacjonalistyczne. Gdyby IRA (oraz lojalistyczne bojówki UDA/UVF) nadal kontrolowały ulice Belfastu, Derry i dużych miast w Republice, a także znaczne wpływy w robotniczych dzielnicach Londynu i innych brytyjskich miast, masowa imigracja z krajów muzułmańskich napotkałaby znacznie twardszy opór fizyczny już na poziomie ulic i osiedli.

   Jesteś pełnoprawnym człowiekiem wtedy, gdy jesteś mężczyzną zdolnym do obrony siebie, swojej kobiety, dzieci i wspólnoty – a kobieta może być w pełni sobą tylko wtedy, gdy ma za sobą mężczyznę, który ją chroni.

Bez tego wszystko się sypie.

  Tyle w człowieku człowieczeństwa, ile w nim siły, argumentu siły.

Red. Gazeta Warszawska

+

Przewodniczący Izby Reprezentantów Mike Johnson (republikanin z Luizjany) ostrzegł we wtorek przed udzielaniem „platformy” antysemickim wypowiedziom Nicka Fuentesa po wywiadzie Tuckera Carlsona z podcasterem.

„Słuchajcie, słyszałem kompilację najgorszych rzeczy, jakie powiedział Nick Fuentes” – powiedział Johnson  reporterowi National Review  w krótkim wywiadzie udzielonym we wtorek na korytarzu. „Niektóre z jego wypowiedzi są absolutnie oburzające, wręcz jawnie antywymiotne, rasistowskie, antyamerykańskie i antychrześcijańskie”.

Rozmowa z Marią Pyż, redaktor naczelną Radia Lwów:

Maria Pyż, redaktor naczelna Radia Lwów

Od wielu lat, najpierw Twoja mama – Teresa Pakosz, a potem – Ty, prowadzicie Radio Lwów. Jak działa wasza redakcja przez okres tysiąca ostatnich dni, czyli w warunkach wojny?

– W tym roku mija 32 rok istnienia Radia Lwów, które działa od 1992 roku. Redakcja nie przerywała pracy od samego początku wojny. Wojna wybuchła 24 lutego 2022 roku. To był czwartek, a audycję zwykle mamy w sobotę. Od czwartku do soboty media wstrzymały wówczas nadawanie w całym regionie Zachodniej Ukrainy. Leciała ramówka z Kijowa. Wtedy otrzymaliśmy telefon od właścicieli rozgłośni. Poproszono nas nie wychodzić do eteru, gdyż nikt tego nie robi, a na antenie będzie leciało to co nadaje Kijów. Po zastanowieniu powiedzieliśmy jednak – nie. Weszliśmy na antenę, żeby nie prowokować paniki we Lwowie, na Ukrainie, zagranicą, a przede wszystkim w Polsce. Panika jest bowiem najgorszym wrogiem. Uważam naszą ówczesną decyzję za sukces. Dlaczego? Bo już godzinę później za naszym przykładem tak samo zachowały się inne redakcje.